IBR / BVD

IBR en BVD kunnen ernstige ziekteverschijnselen bij runderen veroorzaken en maken runderen vatbaarder voor andere infecties. Bestrijding is nodig om diergezondheid en dierenwelzijn te vergroten en economische schade te voorkomen. LTO zet zich in voor een collectieve aanpak. 

In de rundveesector (melkvee-, vleesvee- en kalverhouderij) komen de virussen IBR en BVD voor. Deze virussen kunnen ernstige ziekteverschijnselen bij runderen veroorzaken en kunnen leiden tot ziekte, verwerpen en sterfte. Daarnaast zorgen deze virussen er voor dat de dieren gevoeliger worden voor andere ziekten. Ook kunnen de virussen reden zijn voor exportbeperkingen. Veel van onze buurlanden en handelspartners kennen een (gedeeltelijke) vrije status. Bestrijding van beide virussen is noodzakelijk om diergezondheid en dierenwelzijn te vergroten, economische schade op bedrijven te voorkomen en handelsbelemmeringen weg te nemen.

IBR
Het voorkomen van dierziekten is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid voor veehouders zelf. De introductie van IBR op het bedrijf kan worden voorkomen door (direct) contact met besmette dieren te vermijden (aankoop, over de draad), strikte bedrijfshygiëne in acht te nemen en eventueel te vaccineren. Bedrijven die IBR-vrij zijn, kunnen dit goed blijven: minder dan 1% van de IBR-vrije bedrijven verlies jaarlijks haar status. Voor de melkveehouderij geldt sinds april 2018 een collectieve aanpak met verplichte bestrijding van IBR. Dit wordt georganiseerd via de kwaliteitssystemen in deze sector. Voor de andere rundveesectoren zijn we afhankelijk van regelgeving door de overheid.

IBR is een herpesvirus. Net zoals bij alle herpesvirussen, blijft een dier dat ooit besmet is, het virus zijn hele leven bij zich dragen. Het dier is niet ziek, maar kan het virus wel opnieuw uitscheiden wanneer zijn/haar weerstand verslechtert. Melkveebedrijven die geen vrije of onverdachte status hebben, zijn verplicht hun dieren te vaccineren tegen IBR, ter voorkoming van een nieuwe uitbraak. De EU faciliteert de bestrijding van IBR door regels voor het handelsverkeer binnen de EU op te stellen. Op basis hiervan is het mogelijk een zogenaamde ‘Artikel 9 of Artikel 10 status’ te verkrijgen als er sprake is van een verbindend bestrijdingsprogramma dat is goedgekeurd door de Europese Commissie (EC). Nederland heeft een officiële EU-status met betrekking tot IBR, waardoor de sector een nadelige concurrentiepositie heeft ten opzichte van andere lidstaten. In veel van Nederland omringende landen gelden programma’s om IBR-vrij te worden en veel van hen hebben een EU-status voor IBR.

BVD
Voor BVD geldt momenteel een private aanpak; sectoren werken samen om te komen tot een situatie waarin BVD niet meer voorkomt. Om deze aanpak succesvol en sluitend te maken, is het nodig dat alle rundveebedrijven in Nederland mee doen. Alleen zo kunnen nieuwe uitbraken zo veel mogelijk voorkomen worden en worden individuele veehouders daadwerkelijk gemotiveerd om zich in te spannen. De melkvee- en kalversector werken intensief samen om te voorkomen kalveren die drager zijn van het BVD-virus van het melkeebedrijf naar de vleeskalverhouderij gaan. Met name in de vleesveehouderij is echter (nog) geen mogelijkheid om een collectieve aanpak middels private instrumenten te organiseren. LTO zou graag zien dat de overheid zich t.z.t. ook inspant voor een sluitende BVD-aanpak. De nieuwe AHL biedt hier een mogelijkheid toe.